Alaçatı Dostlarım , Bu sizlerle ilk buluşmamız. Yazımın başlığı 'Bir Varmış, Bir Yokmuş'. Hayır ,hayır masal anlatmayacağım . Son 50 yılda yaşadığım yerde , yaşanan değişimleri anlatacağım . Son 50 sene diyorum , daha fazlasını değil . Ben kendimi bu hususta çok şanslı hissediyorum , çünkü 50 senedir aynı yerde oturuyorum . Kadıköy'ün Çiftehavuzlar semtinde Celal Bayar , Fatin Rüştü Zorlu , Hasan Polatkan gibi üç demokrat liderin oturduğu bir sokakta . Biz bu sokağa 1960 da gelmişiz . O zamanlar Suadiye , Erenköy yazlık diye gelinen bir yer . Hep tek katlı köşkler . Herkes birbirini tanıyor , bakkal, kasap herkesi biliyor . Alışverişe İstanbul'a gidiliyor , yani Avrupa tarafına , Beyoğlu'na . Babalar çalışıyor , anneler evde çocuklarına bakıyor , çocuklar mahalle okuluna gidiyor . Hatta okul taşıtımız fayton. Aileler büyük aile . Misafirlik çok güzel . Hele , hele yatılı gelen misafir için çok seviniyoruz. Evlerde yardımcı kadınlar yok , temizlik için ayda bir kadın çağırılıyor . Ya da hiç alınmıyor , evin hanımı hallediyor . Evlerde toz yok . Her gün yer silinmiyor , çocuklar bahçelerde oynuyor, ağaçlara tırmanıyor . Gece bile korkulmadan sokağa çıkılıyor , kukalı saklambaç oynanıyor . Geceleri komşular birbirine gidiyor . Yazın yazlık sinemalar , kışın ev oturmaları eğlencemiz . Çocuklar yarış atı değil , oyun oynuyorlar . Herkes birbirine yardımcı , iyi günde , kötü günde hep yan yanalar . Saygı var , sevgi var . İşte bütün bunlar bir varmış , bir yokmuş . Ve gelelim şimdiki halimize . 50 koca sene geçmiş . Ne olmuş peki . 50 senede daha mı iyi olmuş hayat . Ne yazık ki hayır . Aynı sokakta yabancı olmuşuz birbirimize . Saygı yok , sevgi yok ilk başta . Yüksek binalar her yerde . Kimse kendi apartmanındakileri bile tanımıyor , değil mahalleyi tanısın . Anneler , babalar çoğunlukla ayrı . Anneler çalışıyor , çocuklar yardımcılarla kalıyor. Türkmen , Moldovya’lı hanımlar evlerde . Bahçeler yok artık , caddeler arabalarla dolu. Sokak güvensiz . Oyun yok , ellerde telefonlar , ipadler . Konuşmalar yok , mesajla yazışmalar var . Aileler küçücük . Hele misafir eve gelmesin , bir sıkıntı , bir sıkıntı . Gelirken gösteriş , gidince perişanlık oluyor. Her yer inşaat , kazılıyor , her taraf toz . Akşam televizyonlardan sıkıntılı haberler dinleniyor , her kez ayrı odalarda farklı kanal seyrediyor. Çocukların okulları için ise , paralı yarışlar var . Küçücük çocuklar mutlu olmak için bir şey bulamıyorlar . Çünkü aileleri onlar istemeden her şeyi sunuyor . Özel hiçbir gün yok . Her gün bayram , seyran . Aile ziyaretleri çok az . Çünkü tatile gitmek daha tatlı geliyor herkese. Çocuk bahçelere çıkamıyor, ağaca çıkan çocuk inemiyor , evde bunalım takılıp , kötü alışkanlıklara başlıyor . Ailesi ile sorunları var , psikologlar iş başında . Anne baba da yanında değil , bu durumu fark edinceye kadar da çocuk elden gidiyor. İşte son durumumuz . Biraz kötü mü bir tablo çizdim ? Ama bizim buralarda durum bu .Kaçmak istiyor insanlar . Nereye? doğal , küçük , bakir , tezek kokulu yerlere . Eskileri özlüyoruz . Doğallığı özlüyoruz . Bodrum , Alaçatı , Kaş , Kalkan , Selimiye , Bozburun, böyle giriyor işte hayatımıza . Aslında memleketimizin her köşesi cennet . Ama bazı yerleri meşhur edip , bozmak istiyor insanlar . ALAÇATI , ben sana aşığım . Sen hakikaten çok farklısın . Her şeye direniyorsun . Doğallığından , kalitenden ödün vermiyorsun . Her yaz sana gelmek için , seninle olmak için can atıyorum . Sen bir varmış , bir yok olmamışsın . Hala eski tadındasın . SENİ SEVIYORUM ALAÇATI . Ne olur bozulma...